Qlog

Niet voor de Quest maar voor de ATB. Als voorbereiding op de ATB clinic van Henk en het beginnende ATB seizoen moeten de Marathon Racers plaats maken voor een paar banden voor het echte werk.
Volgens Schwalbe is de combinatie van Nobby Nic en Racing Ralph ideaal. Op de foto is het voorwiel, voorzien van een Nobby Nic 2.4″, te zien maar die is aan de dikke kant voor mijn GA Force Kilo voorvork en is dus vervangen door een 2.1″ variant. Ter vergelijking zit op het achterwiel nog de 40mm Marathon Racer.
Aan het eind van de dag zitten banden, fiets en ikzelf onder de modder – wat een grip hebben die bandjes en wat lopen ze licht!

Reacties(0)

Het knooppunten netwerk voor de fiets is afkomstig uit België en waait nu langzaamaan ook naar Nederland over.
Ook bij Arkel zijn al knooppunt routes aangegeven.

De oorsprong ligt, zo wist Rob Broek te vertellen, in de Belgische mijnbouw. In de ingewikkelde gangenstelsels raakte ze snel de weg kwijt en door de knooppunten tussen de gangen te nummeren was het eenvoudig om de weg te vinden.

Op de terugweg kom ik geen knooppunten tegen. Blijkbaar is dit moderne verschijnsel nog niet in de Betuwe doorgedrongen dus ik orienteer me maar gewoon op ANWB fietsroutes naar de verschillende plaatsen die ik op de uitgestippelde route doorkruis. Het nadeel is inderdaad dat de route nu dóór de dorpjes loopt en zo de gemiddelde snelheid een flink stuk zakt maar het weer is een stuk beter dan Zondag en haast hebben is tijdens je vakantie nooit goed.

Na 250 km en één lekke band kom ik ontspannen thuis. Vanavond vroeg naar bed en dan morgen eerst de moddersporen onder de fiets maar eens weghalen.

Reacties(0)

Verbranden zou toch zonde zijn …

Reacties(0)

Als ik ‘s morgens vanuit Nijmegen wegfiets regent het lekker, niet echt hard maar het blijft wel continu doorregenen. Met het dakje op de Quest zit ik lekker droog en krijg alleen wat spetters in mijn gezicht.
Ik volg zo ver als het gaat de Waalbandijk aan de noordkant van de Waal maar zo af en toe dwaalt de route een stukje door een dorpje. Bij Tiel gaat het eerst langs de Betuwelijn het water over en daarna door Tiel om uiteindelijk weer op de dijk uit te komen.
Een 7 kilometer voor mijn eindbestemming geeft de GPS de geest, de batterijen zijn leeg. Toch kom ik zonder al te veel problemen in Gorinchem en het informatiebord zorgt ervoor dat ik op het juiste adres uitkom.
Na een heerlijke kop koffie is het tijd om de Quest te bewonderen. Het dakje heeft Rob met klittenband en plaatjes aluminium vastgezet en dat vind ik niet zo mooi ogen, maar zijn lampjes zijn echt uit de kunst. Ondanks zijn problemen met het aflakken van de glaasjes ziet het geheel er erg goed uit.

Hier weten ze wat een fietser nodig heeft en gevuld met soep en brood en nieuwe batterijen voor de GPS stap ik in de fiets voor het vervolg van de tocht naar Utrecht. De GPS stuurt me snel de juiste richting op en dan zie ik de fietsroute naar Utrecht al op de borden staan. Maar daar houdt het dan ook wel mee op, de GPS vindt dat het 55 km is terwijl de ANWB route 33 km is – ik volg dus de ANWB borden en na een korte omzwerving naar de aanlegplaats van de pont bij Vianen ga ik over de brug (A2). Hier fiets je zelfs een stukje over de snelweg.

Onder aan de brug sta ik verbaasd op een splitsing te kijken. Is dit een poging om een kustwerk te creeeren of is hier gewoon sprake van vadalisme?
Nadat ik de ANWB wegwijzer van zijn versieringen ontdaan heb raak ik aan de praat met een paar voetgangers die ik net voorbij was gefietst. Dat is het leuke aan de Quest, je raakt snel met mensen aan de praat: “in Almere zie je ze veel rijden”.

Ondertussen heb ik vandaag al bijna 120 km gefiets en ik gooi ‘m van hieraf in een lagere versnelling. De borden sturen me door Nieuwegein naar Utrecht. Daar bekijk ik de route van de GPS nog eens en besluit deze hier weer op te pikken.
Als ik uiteindelijk op mijn eindbestemming ben staat er 131 km op de tripteller maar omdat de GPS even uit heeft gestaan zullen het er in totaal zo’n 138 zijn.

Reacties(2)

Het werk van Donderdagavond heb ik uiteindelijk maar in de ton gestopt …
Op zich zijn de staafjes best aardig geworden maar ze zijn toch niet zo stijf als ik gehoopt had. Een poging om er één in de tunnel van het dakje te schuiven blijft halverwege steken. De tunnels zijn erg smal en doordat de stof ruw is schuift het, ondanks het gladschuren van de stok, erg moeilijk.

Uiteindelijk heb ik eieren voor mijn geld gekozen en heb bij de Praxis het gigantische bedrag van € 3,79 neergeteld voor 2 meter aluminium buis. Om de ronding in de buis te krijgen is een buizenwals het mooiste, hierbij wordt de buis tussen een aantal draaiende schijven in een continu proces gebogen, maar met de hand wil ook nog wel.
Voorzichtig met de hand tussen twee steunen van de workmate buigen en regelmatig vergelijken met de straal die ik op papier heb uitgetekend en een half uurtje later zitten de draadeinden met Bisonite in de buisjes gelijmd. Buisjes in het dakje schuiven, klittenband op de smurfenmuts plakken en dan de beugeltjes met Powerstrips op de bovenkap plakken.
Straks alleen nog even bij Hans langs om de gaffeltjes met wat loctite te borgen.

Reacties(0)

Afgelopen Maandag een velomobiel dakje bij Flevobike gehaald. Eigenlijk is het dakje dan niet leverbaar omdat de benodigde aluminium buisjes er niet zijn maar ik neem toch een set mee, zonder buisjes dan wel.

Inplaats van het laten buigen van buisjes besluit ik om eerst zelf maar eens aan de knutsel te gaan. Uit een plankje 5mm dik balsa snij ik stoken met de juiste kromming en schuur ze daarna redelijk rond. Hier komt vanavond een laagje koolstof omheen, morgen de draadeinden er in lijmen en dan kan het dakje Zaterdag op de fiets.

Reacties(0)

Dit is zo ongeveer de plek waar de Rohloff naaf moet komen. De oude tussenas gaat er uit en het derailleur-systeem wordt vervangen door een heuse Rohloff naaf. Maar voordat het zover is zal er nog wel het een en ander aangepast moeten worden.

De naaf kan niet zomaar willekeurig geplaatst worden. De ketting moet het liefst parallel aan het scharnierpunt van de verende achterbrug komen te liggen om te voorkomen dat de achterbrug gaat ‘dansen’ zodra er kracht op de ketting komt te staan. Omdat het frame schuin naar beneden loopt betekent dit data de naaf verder naar voren ingebouwd moet worden want ik wil liever geen stukken uit het bestaande frame zagen.

De volgende uitdaging, het verbreden van de Rohloff, is een klusje waarvoor ik alleen het tekenwerk hoef te doen. De extra bus en as worden voor mij gemaakt, maar ik moet wel de juiste tekeningen aanleveren want anders gebeurt er helemaal niets.

Hier is de andere kant van het frame te zien. Het originele tandwiel komt precies tussen het frame uit dus het tandwiel zal verder naar buiten moeten komen te zitten. Terwijl ik de foto maak houd ik met de andere hand de ketting omhoog zodat ik een goed idee krijg hoe de ketting komt te liggen: Zo dus, maar nu slijpt deze wel door het stoeltje dus de bestaande kettingrol moet worden verplaatst of er moet een tweede rol bij.
Maar, problemen zijn er om opgelost te worden dus ook daarvoor vind ik zeker nog wel iets.

Reacties(0)

Naast het klussen aan de Quest of het rijden er in is er ook nog wel eens tijd voor ontspanning. Hans en Ellen hebben het spel Atmosfear gekocht en dat moet natuurlijk gespeeld worden. De ene site omschrijft het als “Een ongelooflijke beleving van home-entertainment met een interactieve DVD”. Volgens Hasbro is het “Een spel van bedrevenheid, tactiek en spanning”.

Dus zaterdag avond, na een dag klussen, wordt het spel uit de doos gehaald. Hoewel het spel genomineerd is tot spel van het jaar 2005 is het niet in de prijzen gevallen. Ligt dit aan het feit dat het tijdselement te nadrukkelijk aanwezig is, de interrupties van de grafmeester die via de DVD instructies geeft, het feit dat er absoluut geen moeite is gedaan om de stem ook maar een beetje lip-synchroon te krijgen of de geluidskwaliteit – we zullen het nooit weten.
Ik denk dat je voor dit spel echt in de juiste stemming moet zijn. Misschien had het met Halloween wel gewerkt…

Reacties(0)

Voor het eerst echt panne met de Quest…
Ik probeer de ketting op het kleine blad te leggen maar behalve dat er wat vreemde geluiden voor uit de Quest komen gebeurt er verder niets. Een snelle inspectie leert dat er ‘iets los zit’ en het lijkt erop dat de veer die de voor-derailleur naar binnen drukt stuk is.
Voorzichtig fiets ik verder en met de hak van mijn rechter schoen druk ik de ketting op het kleine blad. Hier blijft deze tenminste redelijk netjes op liggen maar een scherpe bocht naar links is geen goed idee, terwijl ik trap schiet de ketting spontaan op het middenblad en begint weer te rammelen. Ik kom in ieder geval op de plaats van bestemming.

Tegen zessen staat mijn Quest bij Elan in de winkel en ik wring me in een ietwat merkwaardige positie door het instapgat naar binnen om de voorderailleur te verwijderen. Het valt mee, er is een schroefje kwijt. De juiste maat schroef (met Amerikaanse draad) heb ik hier niet dus het gaatje wordt opgeboord en voorzien van een M5 bout en een busje. Na wat gepriegel zit de derailleur weer in elkaar en ik laat mezelf weer als een volleerd speleoloog in de Quest glijden.
Alles zit weer in elkaar. Morgen maar eens even proberen of alles nu weer naar behoren werkt.

Reacties(0)

Het is al donker als ik de brug op fiets en daarom is mijn reactie een beetje traag. Op de stoep zit iemand geknield en het duurt even voor het tot me doordringt dat hij een dier tussen zijn handen heeft. Ik ga terug om te kijken of ik kan helpen en zijn reactie verbluft me even: “Ga nou weg … Niet dichterbij komen! Hij raakt in paniek – de dierenambulance is al gebeld.”

Nou moe? Ik had alles verwacht behalve zo’n reactie, maar dan komt er meteen een “ehh… bedankt voor je belangstelling” achteraan.
Ik wens hem succes en terwijl ik verder fiets zie ik de dierenambulance al aan komen rijden en terwijl ik verder fiets bedenk ik me dat ik het nummer van de dierenambulance niet eens in mijn telefoon heb staan.

Dus snel het nummer van de DierenAmbulance Nijmegen opgezocht en in mijn telefoon geprogrammeerd.

Reacties(0)